RELIQUIAE

RELIQUIAE
Graece λείψανα, ossa olim defunctorum, quae post crematum remanserant cadaver. Quippe numquam in corpus flammas, eousque saevire passi sunt, ut totum illud eonsumerent, sed osla cineresque asservabant sollicite, hos quidem in tumulum aggerentes, illa autem postquam aquâ abluta essent et unguentis delibuta, atque linteô purô involuta, sepulchrô recondentes, vide Franc. Rossaeum, Archaeol. Atticae, l. 5. c. 29. Meminit earum Tacitus, Annal. l. 8. et Suet. Domit. c. 8. Monumentum, quod Libertus eius elapidibus templo Capitolini Iovis
destinatis filio construxerat, diruit per milites; ossaque et Reliquias, quae inerant, mari mersit. Idem in Augusto, c. 100. Reliquias legerunt primores Equestris ordinis. Ritum illas legendi egregie exponit, in funere Miseni, Virg. Aen. l. 6. v. 227.
Postquam collapsi cineres et flamma quievit,
Relliquias vinô et bibulam lavêre favillam,
Ossaque lecta cadô texit Chorineus ahenô.
Et ita Suetonius, dcitô c. paulo ante, Legenda ossa per Sacerdotes summorum Collegiorum. In quem finem, in pyra cremandos sic collocabant, ut cineres ossaque separata manerent, neque aut ligni cineribus, aut animalium, quae saepissime simul comburebantur. ossibus commiscerentur, uti clare docet Q. Smyranaeus l. 3. ubi de funere Achillei. Id quod verius putat, quam quod quidam de linteo lini asbesti aiunt, Casaubonus, ad Augustum Suet. c. 100. etc. Urnam, in qua condebantur, feralem vocat Tacitus, Annal. l. 3. c. 1. Poetae,
——— Quod digitis quinque levatur onus.
Eaque extra Urbem (apud Roman.) in celebrioribus viis, recondi solebat: Unde Iuvenalis, Sat. 1. v. ult. mortuos denotaturus, dicit,
Quorum Flaminiâ tegitur cinis atque Latinâ, etc.
Erant autem magna in veneratione antiquis hae mortuorum Reliquiae, unde inconsultô Pontifice, nec refodi, nec in alium locum transferri poterant. Plinius Iun. l. 10. Ep. 73. ad Traianum, Petentibus quibusdam, ut sibi Reliquias suorum, aut propter fluminis incursum, transferre Permitterem: quia sciebam, in Urbe nostra ex istiusmodt causis Collegium POntificum adiri solere, te Domine Max. Ponificem consulendum putavi, quid observare mevelis. Vide quoque Scholiastem Iuvenalis loco suprâ laud. Inter Christianos quoque Reliquiae seu corpora Sanctorum, in honore semper, ut decet, fuêre, vide Gregor. Nazianzenum contra Iulian. et S. Ambrosium, Serm. de S. Nazario et Celso. Sic tamen, ut religiosus iis cultus minime praeberetur. Hieron. contra Vigilantium, Quis, ô insanum caput, aliquando Martyres adoravit? Quis hominem putavit Deum? Postea vero eae adorari, pro gratiae fontibus haberi, altaribus imponi, in Templis collocari, ac in processionibus gestari, coeperunt. Qua de re consultationis Georgii Cassandri, a Ferdinando I. et Maximiliano Imperatorib. ad Ecclesiae reformationem instituendam adhibiti, Articulus 22. sic sonat: Legimus ad loca Martyrum, reliquiis insignia, vota nuncupata, et peregrinationes susceptas, quae omnia utilia erant, cum adhu recens et certa memoria Martyrum vigeret et Deus indubitatis miraculis eos qui mortui videbantur, sibi vivere declararet; quibus fides, quam ipsi professierant, confirmabatur. Verum in haec paulatim abusus irrepsit. Nam queritur Basilius hanc consuetudinem suô tempore corruptum fuisse et temporibus Augustini ac Ambrosii, mos ferendi epulas ad Martyrum memorias, ab Ambrosio interdictus erat, ut apud Augustinum patet. Posterioribus etiam temporibus, memoriis Sanctorum nimium indultum est; cum ab impiis hominibus falsa fiducia in cultu inepto et superfluo collocabatur. qui usus reprehenditur in Concilio Cabilonensi, can. 43. Accesserant et alia mala, quod avaritiae causâ falsae Reliquiae supponebantur, ficta miracula praedicabantur, superstitio inde alebatur. Nonnumquam illusione Daemonis, hominum superstitione abutentis, novae Reliquiae in dies revelabantur, qui abusus damnatus in Concil. Lugdunensi, can. 62. et Concil. Carthag. V. can. 14. Hodie vero, cum omnia Sanctorum Reliquiis plena esse videantur, verendum est, ne diligenti examinatione adhibitâ detestandae imposturae patefiant; quemadmodum in nonnullis locis factum est: ut olim B. Martino accidit, qui in loco, nomine Martyris celebri, deprehendis non Martyris, sed scelerati latornis, monumentum. Multo consultius videtur, ut ab omni Reliquiarum ostentatione abstineatur, et Populus ad veras Reliquias colendas; i. e. ad exempla Sanctitatis, quae in Scripturis, vel ab ipsis Apostolis vel de ipsis exstant, imitanda provocetur. Hactenus ille. Babylae ossa primam colendis hôc modô Reliquiis, occasionem praebuisse, vide in voce Babyla. Porro eas inter spinas deponendiritus, occurrit passim apud Scriptores Ecclesiae Romanae. Nempe, iam a primis Monarchiae Francicae primordiis, quoties Viri Ecclesiastici de in iuriis Ecclesiis suis illatis, a Viris potentibus, iustitiam extorquere non poterant, Sanctorum Reliquias et imagines, crucem quoque interdum, inter spinas depositas legimus, ut omnium hôc pactô odium in eos concitarent, sicque eos ad rerum ablatarum restitutionem cogerent. Audoenus in Vita S. Eligii, c. 30. Nisi cito ornamenta tabernaculi huius furata reduxeris, equidem spinis allatis faciam hanc ianuam ita obserari, ut numquam tibi in hoc loco venerati praebeatur ab hodie; alibique passim, apud Ordericum Vitalem, l. 8. Rogerum Hovedenum, A.C. 1197. Aegidium Monachum Aureae Vallis, c. 103. Io.
Hocsemium, c. 5. in veterib. Chartis, apud Car. du Fresne etc. Quod tandem prohibitum, in Concilio Lugdun. sub Gregorio X. Sed et in praedia Monasteriorum Reliquiae illatae, ut praedadtores ab iis invadendis averterent, qua de re multa congessit idem in Glossario et Append. et de ritu eas per vicos et provincias etiam nonnumquam circumferendi, ad corrogandas pecunias, quo Ecclesiarum indigentiae subveniretur: Item de ritu eas deferendi, ad loca, quae Ecclesiis cedebantur, ut hôc ritu quodammodo ad possessionem eorum Sancti ipsi mitterentur: Insuper de ritu eas conferendi, cum videl. Ecclesiae vicinae suas vicissim Reliquias ad statum et definitum locum, cum processionibus deferebant, in pacis et concordiae symbolum: Tandem de ritu easdem in castra et proelia ferendi: de quo ultimo vide quoque supra ubi de Capella S. Martini. Alias Sanctorum Martyrum Reliquiae, in eadem Ecclesia, sub Altari quiescunt, ut ex
ordinatione Felicis Papae Ep. 2. ad Episcopos Galliae constat. Unde Paulinus,
Ecce sub accensis altaribus ossa piorum
Regia pururô marmore crusta tegit.
Cuiusmodi Reliquiae hodie sub Altariolis ponuntur, ex constitutione Concilii Tridentini Congregat. 13. Sept. 1593. Quod si vero ex dispensatione Pontificis celebrare contigerit super Altariolum Reliquiis carens, omittunt verba illa in principio Missae, Quorum reliquiae hîc sunt. De quaestione vero, An Reliquiae de essentia requirantur in Altari portatili, disputat Macer in voce Altare, quem etiam vide de ritu consecrandi Reliquiis aedium sacrarum portas. Insigniores vero Reqliquiae habentur, caput, brachium, crus, adiaque pars, in qua Sanctus pro Christo tormenta sit passus etc. Namque a corporibus Martzrum, ad alia quoque ventum, qua de re vide Cl. Suicerum in Λείψανον. Plura apud eundem Macrum, in Hierolex. et hîc passim, in vocibus Archicapellanus, Brandeum. Capsa, Cinerarius, Coemeterium, Concilium, Confessio, Encolpium, Feretrum, Gleba, Hierotheca, Lipsana, Locellus, Naufus, Pavo Sarcophagus, Ttheca etc. etiam in voce Reduviae. Contra reliquias exosorum hominum post obitum spargere, atroxtyrannorum mos, cuius in Historia Ecclesiast. et SS. Martyrum, Romana item, multa mentio. Vide Casaubon. ad Tiber. Suetonii, c. 55. et hic passim. Sed et idem de quaestione, veterib. Philosophis tractatâ, Cur igne cremati maneant reliquiae, in sarcophago absumpti non maneant? videri poterit ad Aug. eiusdem Auctoris, c. 100. uti de more medii aevi ad Reliquias et Tumulos SS. iurandi Car. du Fresne iterum Gloss. ubi de variis Iuramenti speciebus: de Reliquiis vero ciborum, quae supra dicta lemmate Pridianae dapes.

Hofmann J. Lexicon universale. 1698.

Synonyms:

Look at other dictionaries:

  • Reliquiae — Re*liq ui*[ae] (r? l?k w? ?), n. pl. [L. See {Relic}.] [1913 Webster] 1. Remains of the dead; organic remains; relics. [1913 Webster] 2. (Bot.) Same as {Induvi[ae]}. [1913 Webster] …   The Collaborative International Dictionary of English

  • reliquiae — remains, 1650s, Latin, plural of reliquus remaining, related to relinquere (perf. reliqui) to leave behind (see RELINQUISH (Cf. relinquish)) …   Etymology dictionary

  • reliquiae — [ri lik′wē ē΄] pl.n. [L: see RELIC] remains, as of fossil organisms …   English World dictionary

  • reliquiae — noun plural Etymology: Latin more at relic Date: 1654 remains of the dead ; relics …   New Collegiate Dictionary

  • reliquiae — /ri lik wee ee /, n. (used with a pl. v.) remains, as those of fossil organisms. [1825 35; < L; see RELIC] * * * …   Universalium

  • reliquiae — [rɪ lɪkwɪi:] plural noun formal remains. Origin C17: L., feminine plural (used asnoun) of reliquus remaining …   English new terms dictionary

  • reliquiae — n. pl. Fossil remains …   New dictionary of synonyms

  • reliquiae — re·liq·ui·ae …   English syllables

  • reliquiae — re•liq•ui•ae [[t]rɪˈlɪk wiˌi[/t]] n. (used with a pl. v.) remains, as those of fossil organisms • Etymology: 1825–35; < L; see relic …   From formal English to slang

  • reliquiae — /rəˈlɪkwiˌi/ (say ruh likwee.ee) plural noun remains, as those of fossil organisms. {Latin} …   Australian English dictionary

Share the article and excerpts

Direct link
Do a right-click on the link above
and select “Copy Link”

We are using cookies for the best presentation of our site. Continuing to use this site, you agree with this.